Inspiruję się ostatnim artykułem Cesarzowej. Nie jest to jednak polemika, a raczej chęć dodania kilku własnych uwag.

Polityka międzymikronacyjna zawsze była zjawiskiem osobliwym. Mikronauci w przeważającej większości dążą do pewnego odgrywania rzeczywistości - stąd zresztą biorą się wszelkiego rodzaju siły zbrojne. Pojawia się jednak pytanie: jak ich użyć w realnym konflikcie o „coś” z inną mikronacją? Jakakolwiek sensowna wojna możliwa jest raczej tylko dzięki bardzo dobrym relacjom między stronami. Gdyby Teutonia i Dreamland miały zatarg o jakąś przygraniczną wieś, a ich stosunki były wystarczająco przyjazne, monarchowie mogliby po prostu umówić się na rundkę w jakiejś grze strategicznej lub taktycznej online, a nawet rozstrzygnąć sprawę rzutami kości na kuriniku – opisy narracyjnie dopasowując do wyników rzutów.

Takie sytuacje są jednak bardzo specyficzne. Wirtualne konflikty w mikronacjach najczęściej toczą się w relacjach ZŁYCH. Śledząc afery wokół Federacji Nordackiej, widać wyraźnie, że duża część reakcji nie wynika bezpośrednio z danego czynu, lecz z wcześniej zbudowanej - przeważnie prywatnej - niechęci do jej obywateli. Tego rodzaju spory, wywodzące się z osobistych animozji czy „różnic kulturowych”, z natury nie mają potencjału, by rozwiązać się w kontrolowanym pojedynku - wszak chodzi raczej o to, by dowalić komuś, kogo się nie lubi, a jedyną korzyścią, jaką dostrzega się dla siebie, jest ewentualna dramowa aktywność na własnym forum.

Ostatecznie przybiera to postać kabaretu. Szamani zwaśnionych stron tańczą na swoich stronach dookoła ogniska, rzucając potężne klątwy na przeciwnika, a korzystając z nietykalności internetowej, informują niekiedy o tych klątwach na forum wroga. Całość zdobywa wśród niektórych tym większy respekt, im bardziej patetyczny wydźwięk mają twarze i słowa.

Zastanówmy się jednak krótko: dlaczego tak jest?

Wbrew potrzebom wielu, trudno doszukać się w sporach mikronacyjnych jakichkolwiek podstaw ideologicznych. Przykładowo: Przy różnicach pokoleniowych - ludziom odwołującym się do internacjonalistycznych, mniej lub bardziej socjalistycznych idei - ciężko o współpracę, bo stare komuchy i tak wolą pisać ze starymi monarchofaszystami, a nowi z nowszymi przedstawicielami swojego gatunku.

Jak słusznie zauważyła Cesarzowa, Bialenia przez lata wydawała się prowadzić politykę historycznie uwarunkowaną w pewnym kierunku. Jednak II Republika nie opiera się na żadnych wartościach ideowych - jej przedstawiciele kierują się raczej nostalgią za czasami, gdy byli mocarstwem, a w okresie bez Republiki Bialeńskiej działali może jako wielcy przywódcy, ale jednak małych tworów politycznych. Jeśli Sclavinia ma być spisana na straty w imię uczucia mocarstwowości, to taka spisana będzie. Potrzeba identyfikacji jako mocarstwa okazała się ważniejsza - dlaczego? Ponieważ obecna elita Bialenii nie czuje prywatnie żadnej tożsamości z wartościami, które dla Cesarzowej stanowią podstawę samoidentyfikacji Teutonii.

Ostatecznie więc podstawą są uczucia i stosunki prywatne - dlatego źródłem dobrej polityki międzynarodowej powinny być właśnie one, a nie jakaś bliższa czy dalsza bliskość historyczna.

Można zatem obrać jedną z trzech dróg:

1. Kontynuować ten kabaret. Zgadzam się jednak z opiniami profesora Ordyńskiego i Markusa Wettina, że taka sytuacja zdaje się męczyć wielu jej uczestników. A wystarczy, że jedna strona odwróci się od zabawy, by wygrała opcja druga…

2. Izolacja. To opcja, która - moim zdaniem – będzie zyskiwać na popularności wraz ze zmęczeniem psychicznym uczestników sporów. Kryzys stosunków międzynarodowych ograniczy się wówczas do „pokazywania sobie pośladków”. Życie wróci do spraw lokalnych, które ostatnio zresztą przybierają formę „międzymikronacyjną” - odkąd modne stało się funkcjonowanie kilku mikronacji pod parasolem jednego forum.

3. Trzecia droga. Można pójść na kawę (lub piwo, ale mi nie wypada tak pisać), pogadać, zintegrować się nawet w realu, bardziej się skumplować, zbić pionę. Tak jak negatywne emocje łatwiej rozprzestrzeniają się w internecie, tak można spróbować budować prywatnie przyjacielskie relacje, które dopiero wtórnie przełożyłyby się na pozytywną politykę międzymikronacyjną.

Zasadniczo problem naszych polityk polega na tym, że są one sztuczne (słuszna teza Cesarzowej Joanny Izebelii). Zawsze skupiały się na papierach, traktatach i wydarzeniach, które nie budowały dobrych stosunków prywatnych między mieszkańcami mikronacji. Miejmy nadzieję, że po obecnym sztormie różnych konfliktów zbudują się nowe relacje na innych polach - i to one będą źródłem dobrych wydarzeń w przyszłości.

Dziękuję za lekturę.