Międzymikronacyjna dyplomacja w większości przypadków nigdy tak naprawdę nie była prowadzona. Zamiast przemyślanej polityki zagranicznej od lat oglądamy teatr pozorów - niekończące się uściski dłoni, wspólne fotografie, pompatyczne przemówienia i deklaracje o „wiecznej przyjaźni”, które tracą wartość szybciej, niż kończy się oficjalne spotkanie. A jeśli już ktoś próbuje uprawiać dyplomację, to najczęściej robi to po prostu cholernie źle. Decyzje podejmowane są bez konsekwencji, traktaty traktuje się jak dekoracje, a cala wizyta polega na zapewnianiu ruchu na forum. Trudno nazwać to dyplomacją, znacznie trafniej byłoby określić to mianem politycznego spektaklu i podbijania aktywności. 

Muszę jednak przyznać jedno. Był moment, bardzo niestety krotki w którym wydawało mi się, że Bialenia obrała właściwy kierunek. Odnosiłam wrażenie, że zaczyna prowadzić dojrzałą i konsekwentną politykę zagraniczną, opartą na budowaniu trwałych relacji, a nie wyłącznie na efektownych gestach.

Właśnie dlatego z ogromnym rozczarowaniem obserwuje ostatnie wydarzenia.

Niecałe dwa tygodnie wcześniej zostałam przyjęta w Bialenii z najwyższymi honorami jako Cesarzowa Teutonii - państwa pozostającego w bliskim sojuszu ze Sclavinią. Rozmawialiśmy o partnerstwie, wzajemnym szacunku i przyjaźni. Padały deklaracje o wspólnych wartościach, trwałości relacji i znaczeniu współpracy. Jak zwykle nie zabrakło pięknych słów, oficjalnych fotografii i uśmiechów.

Dziś trudno oprzeć się wrażeniu, że były one jedynie elementem przedstawienia nad wyraz wyrachowanego. 

Kilkanaście dni później pojawiły się działania i deklaracje dotyczące terenów, które Sclavinia uznaje za pozostające pod okupacją Sarmacji. Każde państwo ma oczywiście prawo do własnej polityki zagranicznej. Problem nie polega na różnicy stanowisk. Problem polega na tym, że nie da się jednocześnie mówić o lojalnym partnerstwie jeżeli zaledwie kilkanaście dni po takich deklaracjach podejmowane są działania, które stoją w oczywistej sprzeczności z wartościami państwa wcześniej wizytującego.

Dodatkowo, jeszcze niedawno można było powiedzieć, że Bialenię i Sclavinię łączy obowiązujący traktat regulujący wzajemne stosunki. Dzisiaj coraz trudniej używać czasu teraźniejszego. Traktaty nie umierają dopiero w chwili ich formalnego wypowiedzenia. Umierają znacznie wcześniej - wtedy, gdy jedna ze stron przestaje postępować zgodnie z ich duchem.

Najbardziej zastanawia mnie jednak coś zupełnie innego.

Co właściwie Bialenia osiągnęła?

Jeżeli był to świadomy ruch dyplomatyczny, powinien przynieść konkretne korzyści. 

A tu jeżeli już wskazywać jakikolwiek rezultat, to trudno oprzeć się wrażeniu, że podpisane porozumienie nie jest dowodem dyplomatycznej siły Bialenii, lecz raczej symbolem jej politycznej uległości. Zamiast pokazać własną podmiotowość i zdolność do prowadzenia niezależnej polityki, sprawia ono wrażenie kolejnego kroku w kierunku podporządkowania się logice narzuconej przez Sarmację. Trudno dostrzec w nim interes Bialenii - znacznie łatwiej dostrzec akceptację zasad gry napisanych przez kogoś innego.

Państwo, które rezygnuje z prowadzenia samodzielnej polityki i bez większej refleksji wpisuje się w cudzą narrację, przestaje być kreatorem wydarzeń. Staje się jedynie wykonawcą scenariusza przygotowanego przez silniejszego partnera.

Największy paradoks polega jednak na tym, że Bialenia sama zobowiązała się w traktacie ze Sclavinią do poszanowania jej suwerenności i wyrzeczeniu się wzajemnej przemocy. 

Dobry dyplomata potrafi osiągać cele, nie tracąc wiarygodności. Potrafi budować nowe relacje, nie niszcząc starych. Potrafi kalkulować zyski i straty. 

Teutonia będzie nadal prowadzić politykę opartą na konsekwencji. Nie oczekuję, że wszyscy będą podzielać nasze stanowisko. Oczekuję jedynie, że jeżeli ktoś mówi o partnerstwie, będzie gotów udowodnić jego wartość dłużej niż dwa tygodnie. 

Z ogromnym żalem doszłam również do wniosku, że w obecnych okolicznościach nie mogę pozostawić bez reakcji decyzji podjętych przez władze Bialenii. Zaledwie dwa tygodnie temu, podczas oficjalnej wizyty państwowej, wręczyłam Prezydentowi Bialenii odznaczenie Cesarstwa Teutonii jako wyraz uznania dla rozwijania naszych relacji. Dzisiaj tamten gest stracił swoje uzasadnienie. Odznaczenie państwowe nie jest pamiątką z kurtuazyjnej wizyty ani nagrodą za pojedyncze spotkanie. Jest symbolem zaufania, szacunku i przekonania, że odznaczona osoba swoją postawą umacnia relacje między państwami.

W mojej ocenie ostatnie decyzje władz Bialenii stoją w sprzeczności z wartościami, które legły u podstaw przyznania tego wyróżnienia. Dlatego podjęłam decyzję o jego odebraniu.  Odznaczenia państwowe mają wartość tylko wtedy, gdy odzwierciedlają rzeczywiste postawy i czyny. Gdy znikają przesłanki, dla których zostały przyznane, ich dalsze utrzymywanie byłoby jedynie pustym gestem. A na puste gesty w dyplomacji pozwoliliśmy sobie już zdecydowanie zbyt wiele.